نجوای دل

وقتی  که  دست  عزیزت   یه    نوازشگر   خوبه

وقتی که طلوع  چشمات  دشمن هر  چی  غروبه

وقتی که سایه ی اسمت روی  لبهام  خونه   داره

وقتی  که  زخم  نفس هام   بی تو  مرحمی  نداره

تو  بگو  جز  تو  کسی هست که منو  تنها   نذاره

کسی هست  اگه تو  رفتی  واسه من  بشه  ستاره

راستی تو کی برمی گردی تا که بغض من بمیره

کی  می یای  که مرغ  شادی  تو  نگاهم پر بگیره 

یه   تبسم  از  نگاهت   واسه   من   تموم   دنیاست

وقتی  چشماتو  می بندی  زندگی  واسم  معماست

بیا   که  هرم   نفس هات  برا  من  نفس  بیاره

بیا    تا   گریه   تلخم    بشه    لبخندی    دوباره

بیا  تا   اومدنت   رو  پر  کنم   از   هجرت   غم

بیا   تا   دیگه   نباشه   اشکی   رو    گونه   شبنم

شعر  تازه ای   نمونده   که  برات   هدیه   بیارم

.... آخه   تا   اومدن   تو  می تونم   فقط  ببارم

            

اگریکی رو دیدی وقتی داری رد میشی بر میگرده نگات می کنه  بدون براش مهمی

اگریکی رو دیدی وقتی داری میافتی برمیگرده با عجله می یاد سمت توبدون براش عزیزی 

اگریکی رو دیدی که وقتی داری می خندی برمیگرده و نگات می کنه بدون واسش قشنگی

اگریکی رودیدی که وقتی داری گریه می کنی برمیگرده بات اشک میریزه بدون دوست داره

اگر یکی رو دیدی که وقتی داری با یه نفر حرف می زنی ترکت می کنه بدون عاشقته

اگر یکی رو دیدی که وقتی داری ترکش می کنی فقط سکوت می کنه بدون دیونته

اگر یکی رو دیدی که از نبودنت داغون شده بدون که براش همه چی بودی

اگر کسی رو دیدی که یه روز از بی تو بودن می نالی بدون که بی تو می میره

 اگر یکی رو دیدی که بعد رفتنت لباس سفید پوشیده بدون که بدون تو مرده

اگر یه روزدیدش که یه گوشه افتاده ویه پارچه سفید روش کشیدن بدون واسه خاطرتومرده

من  از طرح  زیبای هر  خاطره

سلامی غزل گونه خواهم نوشت

که باور کنی گر چه دور از توام

فراموش  هرگز  نکردم   تو   را

در این  رخوت  بی  مجال  زمان

که احساس پژمرده همچون خزان

به  یاد  تو  من  مانده ام  آشنا

که  شاید  که  من یاد  باشم  تو را

                                                   روی   جلد  کتابا  روی  صفحه های  دفتر                  

 همینو فقط نوشتم  هر کسی به جز خودت پر       

گلپونه  های وحشی دشت امیدم وقت سحر شد

خاموشی  شب  رفت  و  فردایی  دگر  شد  

          من مانده ام تنهای تنها             

  من مانده ام تنها میان سیل غم ها 

  گلپونه ها  گلپونه ها  غم ها  مرا  کشت

گلپونه ها   آزار   آدمه ها   مرا  کشت

گلپونه ها  نا مهربانی  آتشم  زد

گلپونه ها بی همزبانی آتشم زد

گلپونه ها در باده ها مستی نمانده

جز اشک و غم در ساغر هستی نمانده

گلونه ها دیگر خدا هم یاد من نیست

همدرد دل شب ها جز فریاد من نیست

گلپونه ها گلپونه ها من بی قرارم

 ...ای قصه گویان وفا چشم انتظارم

                                    ای  آسمان  زیبا   امشب  دلم  گرفته                                 

                         از های هوی  دنیا  امشب دلم  گرفته                      

                                   یک سینه غرق مستی دارد هوای باران                               

                        از این خزان  رسوا  امشب  دلم گرفته                     

       امشب خیال دارم تا صبح  گریه کردن                                                            

                          شرمنده ا م خدایا  امشب  دلم  گرفته                  

       خون  دل  شکسته  بر دیدگان  تشنه                                                            

                          باید  شود  هویدا  امشب  دلم   گرفته                  

          صاقی  عجب  صفایی  دارد  پیاله  تو                                                       

                          پر کن  به  جان مولا  امشب  دلم گرفته                  

           گفتی خیال بس کن فرمایشت متین است                                                      

                         فردا  به  چشم   اما   امشب   دلم   گرفته                 

من اسیر عشق تو مجنون شیدای تو ام

عاشق آنروی چون مهتاب زیبای تو ام

در خیالم نیست تصویری جز از سیمای تو

ازدل و جان شیفته ی ان قد و بالای تو ام

  در سکوت نیمه شب در خلوت و تنهایی ام 

از فراقت  سوزم  و  فانوس  شبهای  تو ام  

سوخته ام درشعله ای حسرت چو شمع محفلت 

با  تن  سوزان  دایم  محفل  آرای  تو  ام

مرغ دل در خون تپید لیک هرگز دم نزد

چونکه من قوی وفا در موج دریای تو ام

دور ز آغوش تو در غربت سرای زندگی

من به رویا ها همیش غرق تماشای تو ام

 بوده ام در خوابها اندر کنار تو همیش

هر  چند ای  نازنین  تنهای  تنهای تو ام

بر درودیوار شهرعشق تو نام من است 

من همان یک عاشق رسوای رسوای تو ام

از درون سینه خیزد روی لب اسرار دل

هر شب هرروزمن در فکروسودای تو ام

دوست داشتم دارمت خواهم داشت تا روز مرگ

عاشق  دیروز و هم  امروز و  فردای  تو ام

 کدوم غزل  کدوم  قصیده ای  تو  

 که   پیش  تو  ترانه هام   حقیره 

 هوای تو هوای تو چه تازه است 

 آدم  می خواد  تو این هوا  بمیره!                      

 ترانه هام نجیب  و عاشقانه است  

 تموم   خوندنم   فقط   بهانه   است                                

 بهانه ای   برای  با   تو   بودن  

 بمون که موندنت چه مومنانست 

 تو از کدوم ستاره بر می گردی                         

که   دب اکبر  اینچنین   سیاهه 

 تو  از  کدوم  قبیله   و  تباری                                    

 که از تو دور شدن یه جور گناهه   

 صدای من هر چی که هست دروغ نیست 

 صدای من پر از هوای گریه است                            

 صدای  من  صدای   از  تو مردن  

 صدای من فقط برای گریه  است 

 تو  مثل  مثنوی  همیشه  خوبی                           

 به  شعر من  یه  اسم  تازه  دادی  

 صدای   من   صدای    التماسه                                   

 تو   از  سر  ترانه   نام   زیادی! 

 صدای   تو   به   وسعت   زمینه  

صدای   تو    صدای     آخرینه                                 

 تو  با  ردایی  از  گیاه  و  شبنم 

 بیا که آرزوم فقط  همینه  همینه                          

تو را قسم به حقیقت تو را قسم بدون      

                                                   تو را قسم به محبت تو را قسم به صفا    

تو  را  به  میکده ها  به  مستی  می

                                                  تو را  به  زمزمه  جویبار  و ناله  نی

تو را به چشم سیاهی که معنی آموزد 

                                                 تو را به آتش آهی که خانمان سوز است 

تو را قسم به دل و آرزو به رسوایی

                                                  تو را به شعله عشق تو را به به شیدایی

تو  را  قسم به  صدیق  مقدس  هستی   

                                                 تو را به شعر جوانی تو را به این هستی 

تو را به گردش چشمی  که گفتگو دارد

                                                   تو  را به   سینه  تنگی  که  آرزو  دارد

تو  را  به  قصّه لیلی  و  قصّه  مجنون 

                                                   تو  را   به  لاله  بنشسته  اندر  خون

تو را به مریم خاموش سوسن غمگین

                                                   تو را به حسرت فرهاد و ناله شیرین

تو رابه شمع شب افروزجمع سرمستان

                                                  تو را به قطره اشک چکیده در هجران

تو را  قسم  به  غم  عشق و آشنایی ها  

                                                  دل  چو  شیشه  نشکن  ا ز جدایی ها